Ya┼čama Veda Demeti

G├╝n a─čarmakta ufkunda bu isyan─▒nÔÇŽ
Ka├ž y─▒ld─▒r karanl─▒kt─▒ sensiz bu ┼čehir
Ka├ž y─▒ld─▒r hesaps─▒z, sebepsiz bir bekleyi┼č,
Ba─čr─▒na dayanm─▒┼čt─▒ bi├žare saatlerinÔÇŽ
(bitaneme…)
Penceresiz kalmak nedir, ├žocuktum ilk ya┼čad─▒─č─▒mda, k├╝├ž├╝kt├╝m. Sonra ne oldu anlamad─▒m, ya┼čar oldum t─▒n─▒lar─▒. Korkar oldum bir insandan. ka├žar oldumÔÇŽ susar oldumÔÇŽ ÔÇťDuvarlar konu┼čmuyor anneÔÇŁ… Anlar oldumÔÇŽ E─čer bakacak bir d├╝nyan yoksa neye yarar v├ór olsa da pencerenÔÇŽ g├Âr├╝r oldumÔÇŽ
Nedir bu sal─▒k verilen ac─▒lar─▒n ard─▒ndaki duygular? Yok mu? Ya da yok mu oldu?
Anlamak ve anlatmak, bu muydu?..

K├╝├ž├╝kt├╝m o zamanlar. Aya─č─▒mda h├óla d├╝n gibi hat─▒rlad─▒─č─▒m pantolonum. Peslik p├Âr├ž├╝k. Muamma bir kalabal─▒k i├žindeyim. Bak─▒┼člara anlam vermek zor. Her yer, herkes zorak├« ya┼č─▒yor. Hareketler a─č─▒rla┼čm─▒┼č.Konu┼čmalar f─▒s─▒lt─▒n─▒n ard─▒na saklanm─▒┼č. Her bakt─▒─č─▒m y├╝z ac─▒ bir g├╝l├╝c├╝k at─▒yor bana. Anlam veremiyorum.
Sonra biri geliyor yan─▒ma. Kuca─č─▒na al─▒yor. O tel tel sa├žlar─▒m─▒ seviyor, ok┼čuyor. Ve anlam─▒n─▒ bilmedi─čim bir ┼čey s├Âyl├╝yor: ÔÇťDeden cennete gitti yavrum. ~├ľlmedi.ÔÇŁ
├ľl├╝m! Neydi acaba. K├Ât├╝ bir ┼čey olsa gerek. Herkes a─člamakl─▒yd─▒ ├ž├╝nk├╝. Ak┼čam─▒nda o g├╝n├╝n, bir mezarl─▒─ča g├Ât├╝rd├╝ler dedemi. Bir tahta kutu i├žine koymu┼člard─▒. Bilmedi─čim bir s├╝r├╝ harf yaz─▒l─▒ ├Ârt├╝yle de sarm─▒┼člard─▒. Derken namaz k─▒l─▒naca─č─▒n─▒ ├Â─črendim. Gittik├že anlar oldum ├Âl├╝m├╝. Ya┼čama veda demetini. Herkes yerini alm─▒┼čt─▒. En ├Ânde ise dedemi koyduklar─▒ kutu duruyordu (ad─▒, tabutmu┼č). ├ľyle bir s─▒ra vard─▒ ki, ya┼čl─▒dan gence son buluyordu. Bense toprakla oynuyordum. Kafam─▒ ├ževirdi─čim bir yerde ise bir ta┼č dikkatimi ├žekmi┼čti. ├ťst├╝nde bir ┼čeyler yazmaktayd─▒. Ama neydi, bilmiyordum (ad─▒, mezar ta┼č─▒ym─▒┼č). Veda bitti─činde, bir ├žukura g├Âmd├╝ler dedemi. Herkes var g├╝c├╝yle ├╝st├╝ne toprak at─▒yor, kapat─▒yordu. ─░┼čte o anda, anlad─▒m ├Âl├╝m├╝, anlamak istemeden anlad─▒m. Ka├žt─▒m, ko┼čtum bilmedi─čim bir yere do─čru. A─čl─▒yordum. Ve t├╝m h─▒z─▒m─▒ korurken, bir ta┼ča tak─▒ld─▒m birden bire, d├╝┼čt├╝m. Dizim kanamaya ba┼člam─▒┼čt─▒. Ac─▒yordu. Etraf─▒ma bak─▒nd─▒m. Kimsecikler yoktu. T├╝m d├╝nya ─▒ss─▒zla┼čm─▒┼čt─▒ sanki. K├╝├ž├╝kt├╝m, korkuyordum. Bir feryat duydum yak─▒n bir da─ča ├žarp─▒p geri d├Ânen. Ve gittik├že ├žo─čalan. Herkes anne derdi ya. Ben, dedemi s├Âylemi┼čtim. Parma─č─▒m kanasa, ya┼čl─▒ g├Âzleri titrer, unuttururdu t├╝m ac─▒y─▒. Kuca─č─▒na al─▒r severdi. Ve tak─▒ld─▒─č─▒m ta┼č─▒ d├Âverdi. Dedem b├Âyle biriydi. Kambur beli t├╝m g├╝├žl├╝klerin kar┼č─▒s─▒nda dimdikti. Fakat o da g├╝n gelince, ├Âl├╝me yenik d├╝┼čm├╝┼čt├╝.
Aradan y─▒llar ge├žti. Okul s─▒ralar─▒nda 7 y─▒l─▒ ard─▒mda b─▒rakm─▒┼čt─▒m. B├╝y├╝yordum. Ya┼č─▒m ilerledik├že, san─▒yordum ki d├╝nyaya daha ├žok saplan─▒yordum. Bir g├╝n okul ├ž─▒k─▒┼č─▒, insan─▒n hi├ž akl─▒na getirmedi─či (getirmek istemedi─či) ama insana ├žok yak─▒n olan ├Âl├╝m, yine can evimden vurdu beni. ├çok sevdi─čim bir arkada┼č─▒m, toplulu─ča ald─▒rmadan t├╝m s├╝ratini toplam─▒┼č bir araban─▒n alt─▒nda kalm─▒┼čt─▒. G├Âzlerimle g├Ârm├╝┼čt├╝m savruldu─ču ├ón─▒. S─▒ms─▒k─▒ tuttu─ču ├žantas─▒n─▒ hi├ž b─▒rakmam─▒┼čt─▒. Dona kalm─▒┼čt─▒m. Bir saniye bir ├Âmre bedelmi┼č, anlam─▒┼čt─▒m. Hayat! Me─čer ne ac─▒ bir ger├žekmi┼čsin sen. Her g├╝n d├╝n├╝ ya┼čatan, d├╝n de ├Ânceki g├╝n├╝ÔÇŽ G├╝n gelip, son g├╝n├╝ÔÇŽ Annesi, zavall─▒ kad─▒n, bir insan ne kadar g├Âzya┼č─▒ d├Âkebilir, ya┼čarken ├Âlmekten! nas─▒l beter olabilir, g├Ârm├╝┼čt├╝m ac─▒ da olsa. Ya┼čama veda demetinde, yerimi alm─▒┼čt─▒m bu kez. En arkadayd─▒m, ve tabuta gittik├že yakla┼čmaktayd─▒m. ├ľlen arkada┼č─▒m olmas─▒ gereken yerde de─čildi, yan─▒ ba┼č─▒mda de─čildi, ya┼čamas─▒ gerekliydi, amaÔÇŽ ama hayatta da de─čildiÔÇŽ Bu kez, bir avu├ž toprak atan ben oldum ├žukura. Y├╝re─čimden bir par├žay─▒ da s├Âk├╝p g├Âmm├╝┼čt├╝m yan─▒na. A─člam─▒┼čt─▒m. S─▒km─▒┼čt─▒m di┼člerimi, AzrailÔÇÖi par├žalarcas─▒na… Mezar ta┼č─▒n─▒ g├Ârmekten en ├žok o anda nefret etmi┼čtim.
┼×imdi bak─▒yorum da hayata, ya┼č ilerledik├že, hayata veda demetinde git gide en ├Âne geliyoruz. Ya┼čland─▒k├ža tabutun ├žehresi daha da b├╝y├╝yor g├Âz├╝m├╝zde. Ne yaz─▒k ki, ya┼član─▒yoruz. Ve y─▒llar ├Ânceki bizler, yani ├žocuklar geliyor ard─▒m─▒zdan. Dedemin cenazesinde toprakla oynayan ben, bug├╝n tabut omzumda ├Âl├╝m├╝ ta┼č─▒maktay─▒m. T─▒pk─▒ ben hayatla oynarken, tabutu ta┼č─▒yan insanlar gibi.
G├╝n gelip ├Âl├╝m demetinde en ├Ânde olaca─č─▒z fark etmeden. Kimilerine baba, kimilerine dede, kimilerine amca olaca─č─▒z. Fakat hep ├žocuklar gelecek ard─▒m─▒zdan. Yar─▒n─▒n b├╝y├╝kleri. Yani bug├╝n├╝n bizleri.
Ve ne yaz─▒k ki, ├Âl├╝m olaca─č─▒z bir g├╝n. Veda demetinin tek sahibi. Belki de daha ya┼čanmam─▒┼č onca hayat─▒m─▒z olmas─▒na ra─čmen. D├╝n 5 ya┼č─▒ndayd─▒m, bug├╝n 18. Yar─▒n 30, sonraki g├╝n 70ÔÇŽ Dedem ├Âld├╝─č├╝ g├╝n anlam─▒┼čt─▒m ├Âl├╝m├╝ÔÇŽ

MURAT TAHTACI

Cevap b─▒rak─▒n

E-posta hesab─▒n─▒z yay─▒mlanmayacak.